Sic (Latijn)
Sic, volledig sic erat scriptum, komt uit het Latijn en betekent: zo was het geschreven; ingekort tot 'sic': zo; in het middeleeuws Latijn: ja.
Het woord wordt regelmatig in letterlijk geciteerde teksten geplaatst om aan te geven dat een spelfout in dat citaat bewust is overgenomen en niet is gecorrigeerd. Het woord wordt dan achter de geconstateerde fout geplaatst, meestal tussen rechte haakjes (ook 'blokhaken'), dus als [sic]. Om duidelijk te maken dat degene die citeert die fouten niet zelf voor het eerst gemaakt heeft, laat men iedere spelfout volgen door [sic].[1]
Op het bord stond: "We zijn verhuist [sic] naar de Rembrandtstraat."
In dit geval zou 'verhuisd' met een 'd' correct zijn geweest, en duidt [sic] erop dat die spelfout al op het bord stond en dat de lezer niet moet denken dat de persoon die de tekst op het bord citeert die fout heeft gemaakt.
Het woord 'sic' kan ook worden gebruikt in een manuscript om aan te duiden dat een bepaalde foutieve schrijfwijze met opzet zo gekozen is, en niet per ongeluk of door onwetendheid. Het is dan een boodschap aan de corrector dat de 'fout' niet verbeterd moet worden.
Soms wordt 'sic' abusievelijk gebruikt om de lezer erop te wijzen dat iets niet klopt in de inhoud (in plaats van de spelling) van een tekst. Bijvoorbeeld:
Ze schreef dat ze tijdens haar reis in Zuid-Amerika luipaarden [sic] had gezien.
Ter verduidelijking: luipaarden komen voor in Azië en in Afrika, maar niet in Zuid-Amerika.
- ↑ Vierkante haakjes, gebruik van –. Taaladvies. Nederlandse Taalunie. Geraadpleegd op 20 september 2023.
